Eén minuut!

Het voorjaar staat voor de deur. Tijd voor de jaarlijkse grote schoonmaak. Althans, bij de meeste mensen. Wij doen niet aan jaarlijkse schoonmaak. Wij ruimen ook vrijwel nooit op. Wij doen sowieso niet aan structureel huishouden… Ik besluit dat hier nu maar eens verandering in moet komen. Na 15 jaar gezinsleven ben ik tamelijk goed getraind geraakt in langs de puinzooi kijken, maar het is feitelijk een overlevingsmechanisme. En we puilen inmiddels letterlijk het huis uit. Tijd voor een frisse wind dus. En een bezem en een grote emmer sop.

De hoeveelheid ongebruikte spullen heeft echt schrikbarende proporties aangenomen en ik voel me dan ook uiterst gemotiveerd om aan de slag te gaan. Nu de man en kinderen nog. Mijn mannen zijn prachtmannen, maar aan opruim- en schoonmaakwerk hebben ze allemaal een broertje dood. Ik kan ze natuurlijk dwingen middels dreigementen en een snufje emotionele chantage, maar liever zie ik ze van binnenuit gemotiveerd om mee te strijden in dit gevecht tegen de zooi.

Gelukkig hebben we ook veel te veel boeken en kost het me weinig moeite om een titel te vinden over opruimen en de energie in huis. Energie die iedereen naar beneden trekt komt onder andere van rommel, vuile was, spullen waar je niet van houdt. Het soort energie waar je je in wilt baden wordt ondersteund door stofvrije kamers, alles op z’n eigen plek en spullen die je graag gebruikt. Een schone badkamer helpt je het oude los te laten; een opgeruimde slaapkamer geeft een verkwikkende nachtrust en een smetteloze keuken maakt dat je met liefde de maaltijd bereidt.

Hier zijn de mannen wel gevoelig voor en het eerste weekend gaan ze vol enthousiasme met me aan de slag. We beginnen lekker makkelijk: kleding uitzoeken. Op maandag laten we 40 paar ongebruikte schoenen ‘los’ en zeven zakken kapotte, te kleine of gewoon niet geliefde broeken, truien en shirts. De eerste kubieke meters zijn weer teruggewonnen!

Met het wegbrengen van de eerste vracht lijkt echter ook de motivatie tot opruimen te zijn vertrokken. Ik moet weer wat nieuws verzinnen. In een ander boek (minder spiritueel maar wel praktisch) maakt oma Rita onderscheid tussen troep in een kooitje en zwerftroep. Het is beide troep, maar ze vereisen een andere aanpak.

Gekooide troep is alle rommel die je verstopt hebt in dozen op zolder, in een grote lade of achter een kastdeur. Je ziet het niet direct, maar je hebt er onbewust wel last van. Een soort bijholte-ontsteking: het snot loopt nog net niet je neus uit, maar je holtes zitten dicht en het zorgt dat je nit vrij kunt ademhalen. De enige manier om van gekooide troep af te komen, is een structurele aanpak. Hier zul je echt tijd voor moeten nemen. Door alle lades, kasten en dozen heen, alles in je hand houden en je afvragen: wil ik dit houden en zo ja, waar zou het dan eigenlijk moeten liggen. En als je het niet wilt houden: weggeven of weggooien.

Anders is het met zwerftroep. Deze troep ligt open en bloot in je huis. Het begint met bijvoorbeeld een los papiertje op de koffietafel. Net als zwerfvuil buiten heeft dit papiertje een magnetische aantrekkingskracht op andere troep. Als er eenmaal iets ligt, is het voor iedereen veel makkelijker om er iets bij te leggen waar je op dat moment even geen raad mee weet. En voor je het weet ligt de koffietafel vol. Of de eettafel. Of het buffet. Het aanrecht. Het wastafelplankje en het nachtkastje. De vensterbank, trappenhuis, de vloer…

Volgens de wijze oude Rita is er maar één remedie tegen zwerftroep: kost het je minder dan één minuut, doe het dan direct! Hiermee voorkom je dat zwerftroep zich opstapelt en het opruimen ervan niet meer één minuut, maar een heleboel minuutjes kost. En je verzameling zwerftroep wordt voor je het weet gekooide troep, zoals ik me realiseer als ik enkele dozen met onsamenhangende inhoud ontdek. Zo’n typisch allegaartje van dingen op de eettafel die met kerst even snel verwerkt moesten worden om de tafel gezellig te kunnen dekken. Hup, in een doos onder de trap. Zien we in het nieuwe jaar wel weer. Zo dacht ik twee jaar geleden dus…

Met mijn nieuwe één minuut mantra zit ik nu mijn mannen achter de broek. Vuile kopjes op tafel, volgesnoten zakdoekjes, een autootje van lego, de Duck, plakband uit de werkkamer, vuile onderbroeken op de grond etc. “Heb jij dit hier neergelegd? Eén minuut!” Waarop de schuldige in kwestie braaf door het huis draaft om binnen die minuut kopje, snotje of wat het dan maar is op de juiste plek af te leveren.

Het resultaat is verbijsterend. Al twee volle weken is het hele huis om door een ringetje te halen. Alleen mijn werkkamer ligt nog vol gekooide- en zwerftroep. Net als ik met hangende schouders tegen de zooi hier zit op te hikken, stapt mijn jongste zoon binnen. “Mam,” zegt hij met overdreven schrik in zijn stem, “heb jij dit allemaal hier neergelegd? Eén minuut!”

Your thoughts are welcome...

Je email zal nimmer op deze site vertoond worden, noch met anderen gedeeld.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *

Comment Spam Protection by WP-SpamFree