Michaëlsfeest

Maandag 30 september jl. hebben we het Michaëlsfeest gevierd. Het Michaëlsfeest is een herfstfeest, een feest van moed, van doorzetten en van standhouden. De kinderen worden tijdens het feest uitgedaagd met spelletjes die met moed en doorzettingsvermogen te maken hebben . Gelijk Joris (of St. Michaël) verslaan ze de ‘draak’. De bovenbouwers op Aventurijn hebben gekozen voor een opdracht buiten de deur. Ze gaan op pad met een paperclip met de opdracht deze te ruilen voor iets anders. Het hoeft niet iets van waarde te zijn en het gaat ook niet om wat je er voor terug krijgt. Het gaat er om te ervaren wat het met je doet.
En oh jee, wat doet het een hoop. Op vrijdag hadden ze voor deze opdracht gekozen, maar vandaag wilden menigeen het graag weer terugdraaien: “Ik zeg het nu gewoon eerlijk: ik durf dit niet. Kunnen we het hier niet bij laten?” Maar nee, hier gaat het juist om. We vertrekken iets later dan gepland: een paar zijn ineens ‘onvindbaar’.
Ieder krijgt een eigen straat toegewezen om langs de deur te gaan. Het is helemaal oké als ze het niet doen, maar ze worden wel daar afgezet. Sommigen stappen met pijn in hun buik uit de auto. Met hun paperclip en een brief van school waarin we uitleggen waarom ze vragen om te ruilen voor het geval mensen denken dat ze in de maling worden genomen. Ik vind het ook spannend en rijd een extra rondje langs de kinderen om te zien of het ‘goed’ gaat. Een paar jongeren lopen samen in een straat: alleen vonden ze toch te eng. Ook de anderen hebben bijna allemaal een maatje opgezocht.
Ik ga weer terug naar school en anderhalf uur later pik ik ze weer op. Ze zijn opgetogen en stuiteren de auto in. Een paar zeggen dat het allemaal niet gelukt is, ze hadden zulke domme dingen gezegd….. Eenmaal terug op school gaan we bij elkaar zitten en luisteren naar elkaars belevenissen. Stuk voor stuk geven ze aan hoe eng dit wel niet was. Sandra verzucht: “Een paar jaar geleden heb ik dit soort dingen gedaan zonder enige moeite, maar nu! Ik heb eerst even heen en weer gelopen. Toen heb ik mezelf aangepakt en gezegd: kom op, hoe moeilijk kan dit zijn en aangebeld.” Laat het eerste huis nou gelijk een flink getatoeëerde man zijn die van boven uit een raam roept:”"Wat mot je?” Ze vertelt het verhaal en krijgt dan de reactie: “Er komt hier elk uur wel iemand aan de deur. Ik doe niet mee.” En dan toch de moed hebben om de volgende deur te proberen….. Via een punaise, een pen en een draagbare dvdspeler, komt ze uiteindelijk terug met een designer tas met nog wat make-up erin.
Yara en Joran geven allebei aan dat ze hun paperclip verloren waren voor ze bij het eerste huis waren. De groep grinnikt en roept: “ja hoor, leuke smoes”. Maar verder is het oké. Ze hebben ervaren hoeveel moed dit vergt en daar ging het om. Quani vond het ook heel spannend en is na één ruil gestopt. Zij heeft er een armbandje aan over gehouden. Thies is helemaal trots en vertelt enigszins stoer zijn verhaal (behalve het stuk dat we hem ongeveer de auto uit moesten duwen….). Eerst had hij Sandra opgezocht en toen hij haar eenmaal bezig had gezien, had hij ook de stoute schoenen aangetrokken. De paperclip werd geruild voor twee lege plastic yoghurtbakjes (o jee…). Wonder boven wonder wilde iemand die toch wel ruilen voor een mok. De mok werd een glazen schaal en die werd geruild voor een gloednieuw gourmetstel! Hij heeft het grootste artikel van de hele groep.
Dan komt Stefan aan het woord. Hij zag er op voorhand niet zo tegen op. Goed gebekt als hij is, verwachtte hij er het meest uit te kunnen halen. Hij vertelt dit ook heel eerlijk aan de groep. Hij kwam terug met een flesje ice-tea. Hij vond het niet super maar dacht: “Ach, de anderen hebben het vast niet gedurfd, dus dit is wel heel cool”. Tot hij bij de auto Thies zag lopen met het gourmetstel! We liggen allemaal dubbel van het lachen. Ook om zijn verhaal. Toen hij eenmaal in zijn straat stond vond hij het toch wel eng. Eerst heeft hij de straat een paar keer op en neer gelopen om het beste huis uit te zoeken. Beste huis? Nou ja, een huis met aardige mensen. Hij belde uiteindelijk aan bij een huis waar slingers hangen: daar zijn vast wel vrolijke mensen…. Hij scoort een tube tandpasta, maar moest diverse huizen af om die weer gesleten te krijgen. Maar pfff, het is gelukt en de ice-tea is best lekker.
Als laatste zijn er nog Sietse, Ans en Arjen. Zij deden voorkomen alsof het helemaal niet gelukt was. Maar nu komt de buit tevoorschijn: een stenen beeldje, een houtsnijwerk kandelaar en een gloednieuwe Siku speelgoedtractor (met nog het prijsje van 32 euro erop). Zij zijn met z’n drietjes op pad gegaan. Alleen was veel te eng! Iedereen staat helemaal versteld van de opbrengst. Dit stijgt ver boven hun verwachting uit. De meesten gaven aan dat de eerste keer het moeilijkst was. Daarna werd het makkelijker. Bij de een de tweede keer al, bij één ander pas na een paar keer. Ze roepen dat ze het binnenkort nog een keer willen doen. Maar dan in een grotere plaats, ze waren zo door hun straat heen….
We voegen ons bij de andere kinderen van de school. Onder het genot van door de jongere kinderen gemaakte applecrumble vertellen de bovenbouwers hun belevenissen. De jongere kinderen luisteren ademloos en sommigen krijgen uiteindelijk eurotekens in hun ogen. Morgen gaan zijn ook op pad met een paperclip!
De bovenbouwers zijn blij met hun buit, maar de grootste beloning is toch wel het gevoel van overwinning. Dat ze de moed hebben gehad om het te doen (of te proberen). Enige centimeters groter gaan ze weer naar huis……

Your thoughts are welcome...

Je email zal nimmer op deze site vertoond worden, noch met anderen gedeeld.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *

Comment Spam Protection by WP-SpamFree