Nee, hij wilde dit jaar niet schrijven. Reinier, 10 jaar, ontwikkelt zich niet volgens het boekje. Steeds leek het of hij bepaalde vaardigheden nooit zou leren, maar steeds weer verraste hij mij. Lezen deed hij pas toen hij negen was, maar wel in een week, perfect; rekenen doet hij in stilte, maar op niveau; met techniek is hij mij ver de baas; maar schrijven… daar moet je niet mee aankomen.

Onder het motto: ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’ onderzocht ik of zijn weigering misschien met mijn onderwijsstijl te maken had. Hield ik te weinig rekening met zijn manier van met de wereld omgaan? Was ik wel een goed voorbeeld? Schreef ik zelf wel genoeg? Liet ik voldoende zien dat schrijven zinvol is?

Het viel me daarnaast op dat Rein een stugge krampachtige motoriek heeft. Niet alleen schreef hij niet graag, maar ook voor andere bezigheden nam hij nauwelijks een potlood in de hand. Met deze gegevens in mijn achterhoofd liet ik de dagen komen en speelde ik in op wat de kinderen aandroegen. Ik bood wel activiteiten aan, maar trok me terug als ze het niet oppakten.

Zoals steeds, bood ook nu mijn innerlijk werk een opening voor nieuwe ontwikkelingen. Terwijl ik Reinier met rust liet, schreef ik boodschappen- en afsprakenlijstjes: Rein ook. Tijdens het voorlezen legde ik papier en potloden op tafel: Rein ging tekenen. Met het Michaelsfeest schilderden wij een reusachtige draak, Rein deed enthousiast mee.

Op een dag wilde hij weten hoe het ‘oneindig’-teken, de lemniscaat, eruit ziet. Ik liet het hem zien. Vanuit deze ‘luie acht’ ontstonden er andere figuren en binnen de kortste keren was hij aan het vormtekenen. Nog wat krampachtig, maar wat een plezier!

Elke week kijken we nu in ieders agenda wat er op het programma staat. Rein is er altijd als de kippen bij, hij schrijft zijn afspraken er niet in, maar tekent ze. Speels en zonder druk overwint hij zijn angst voor papier en pen. Zijn bewegingen worden soepeler, en toen de bouw van een clubhuis besproken werd, was Reinier de eerste die riep: “We moeten ook een clubmap hebben om alles in op te schrijven!” en voegde de daad direct bij het woord.

Het komt wel goed met Rein.

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

“John stinkt,hij mag niet naast mij zitten” Gustaaf van 4, met thuis nog twee grote broers boven zich, vindt het de normaalste zaak van de wereld dit te melden: “John heeft nog een luier aan, hij is een baby” John is thuis de oudste, kijkt graag de kat uit de boom en vindt het reuze spannend op school. Zijn moeder en kleine zusje zijn ook aanwezig om hem zo de gelegenheid te geven rustig te wennen en moeder los te kunnen laten.

Na een paar opmerkingen van Guus kruipt John dan ook veilig in moeders armen. Guus heeft zijn zin maar…..met wie moet hij nou spelen? En ik? Ik probeer te luisteren naar Guus en hem uit te leggen waarom John nu zo verdrietig is. Je inleven in een ander is nog wel veel gevraagd voor een vierjarige. Als hij zijn poep keurig op de W.C. doet meld ik hem dat deze wel ernstig stinkt. Daar wordt hij even stil van: “ja…hu hu,.. alle poep stinkt!”

Ondanks al onze inspanningen blijft het gedrag van Guus naar John onveranderd. De moeder van John vertelt mij dat John niet meer naar school wil vanwege Guus. Ze overweegt serieus hem naar een andere school te brengen.

Wij bespreken wat daarvan de achterliggende boodschap is naar John en Guus: als je iemand niet aardig vindt ga je weg, of: als je iemand maar genoeg overheerst dan verdwijnt hij wel. Wij bespreken haar pijn ; het feit dat je kind het zwarte schaap is.

Ook bespreken wij de pijn van Guus’ moeder, de pijn van een overheersend kind te hebben. We willen immers allemaal een perfect lief kindje!

Zijn wij als volwassenen in staat het gedrag van beide kinderen als een noodzakelijke stap en ervaring in hun ontwikkeling te zien? Of slechts als een onhandig, onacceptabel gedrag van Guus naar die arme kleine John? Waarom gedraagt Guus zich zo, wordt hij niet genoeg gehoord? Waarom is John degene die de slachtofferrol kiest? Tijdens het gesprek komen we niet echt tot veel concrete oplossingen. Wel besluit ik mij nog eens extra bewust te zijn van John’s aanwezigheid, en Guus veel positieve aandacht te geven.

Tot onze grote verbazing lijkt er de dag na ons gesprek al een verandering op gang gekomen te zijn. Guus en John spelen samen! Guus neemt de leiding en John volgt, maar toch. In de weken daarna zet deze ontwikkeling zich voort, met ups en downs, natuurlijk. Het blijven twee kinderen met totaal verschillende temperamenten, maar nu,een paar maanden verder wordt hun spel steeds gelijkwaardiger en heeft ieder zo zijn inbreng.

Wat alleen al een gesprek tussen de opvoeders onderling, te weeg kan brengen bij de kinderen! Steeds weer een wonderbaarlijke ervaring. En wat betreft Guus’ opvatting over de geurtjes: “John, ga je effe een schone luier aan doen?”

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken