Het innerlijk doel

Jeroen was 11 en gaf aan meer te willen ‘leren’.

We spraken wat lessen af: rekenen, engels en natuurkunde. De eerste week kwam hij trouw, maar steeds vaker was het: “nu even niet”, “geen zin”, “geen tijd”…

Ik had een gesprekje met hem over wat hij nu werkelijk wilde. We spraken over het ‘grote willen’ en het ‘kleine willen’. Zijn ‘grote willen’ zei dat hij bepaalde vakken wilde leren; zijn ‘kleine willen’ was in het moment… nu ben ik aan het fietsen, timmeren of koken.

Hij gaf aan hulp te willen om zijn ‘grote willen’ voorrang te geven, maar alleen bij rekenen en engels; bij natuurkunde wilde hij de vrijheid om ter plekke te bepalen wat te doen.

Nu 2 jaar later lukt het hem van binnen uit zijn ‘grote willen’ voorrang te geven; hij heeft zijn eigen doelen gesteld en werkt gemotiveerd, maar zorgt dat er voldoende tijd over is om ook zijn ‘kleine willen’ de ruimte te geven. We zien hem groeien tot een zelfbewuste knul die weet wat hij wil en de verantwoordelijkheid daarvoor neemt.

Voor ons is het steeds zaak te kijken hoe wij de kinderen kunnen ondersteunen bij het vinden en verwezenlijken van hun eigen innerlijke doelen; want dat doet groeien!

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

Aggression is one of the most terrible developments nowadays. Especially in schools you see the violence of the youth increasing. Is it television, computer games, or society as a whole which makes children so aggressive? Or could it perhasp have anything to do with the school system itself?

• How can you ask children to be non-violent if their teacher constantly shouts?
• How can you expect the children to listen, if the teachers don’t listen to the children.
• What do the children really want?
• Are they enjoying their life of sitting in a classroom and learning abstract stuff because the teacher said so? Are these children happy?
• And will they be happy after leaving the school?

[...]

Klik hier om dit artikel te lezen:
Agression or Harmony? It’s up to you really…

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

Donderdagmiddag, half drie. Er wordt op de deur geklopt. Een vrouw excuseert zich en vraagt of ze mij even kan spreken. Ze is ten einde raad, het gaat niet goed met haar zoon op school; ze is op zoek naar een plek waar hij gelukkig kan zijn.

Op mijn vraag hoe oud haar zoontje is luidt het antwoord zoals ik reeds verwachtte: “Hij is 10 jaar.”

Helaas kon ik deze moeder niet helpen. Ik zou namelijk wel een hele school kunnen oprichten voor jongens van deze leeftijd. Wat is er toch aan de hand? Wat hebben deze kinderen nodig dat ze niet kunnen vinden in het reguliere onderwijs?

Ik observeer wat jongens tussen de 9 en 12 doen op Aventurijn, een school waar ze de ruimte krijgen om hun eigen activiteiten te zoeken. Wellicht kunnen daaruit wat ideeën ontstaan die ook in het regulier onderwijs zouden kunnen leiden tot het beter functioneren van jongens in deze leeftijdsgroep.

Wat mij als eerste opvalt is dat ze doorgaans veel energie stoppen in het leren hanteren van hun emoties. Veel ruzietjes, boze buien, geniepig plagen, macht uitoefenen over anderen etc. Allemaal gedragingen die wij ‘vredelievende’ volwassenen liever niet zien.

Steeds meer zie ik dat dit soort gedrag essentieel is voor het groeien en rijpen van het kind; hij is geen ‘pester’, ‘geniepig joch’ of ‘ongeleid projectiel’. Het is een manier van ondervinden en uitzoeken waar grenzen liggen, wat wel en niet kan, hoe je je emoties hanteert en waar je krachten liggen.

Als begeleider kan je dit onderdrukken; het is immers ongewenst gedrag. Je kunt echter de kinderen ook helpen met al die gevoelens en emoties om te gaan. Zo sprak ik, na een flinke woede uitbarsting, eens met een knulletje over zijn enorme kracht. Dat zijn kracht dingen kapot kan maken, maar dat hij er ook andere dingen mee kan doen. Dat hij degene is die dat in de hand heeft.

Als wij zoiets oppakken met een kind is het uiteraard ook van belang te zien wanneer het kind zijn best doet zijn kracht op een andere manier te gebruiken en hem daarin te ondersteunen.

Mooi is te zien dat als ze ouder worden ze vaak heel beschouwend en begripvol kunnen zijn naar de jongere kinderen. Zo zei Marco (14) tegen Henk (11) die zich ergerde aan het bozige gedrag van een ander: “Weet je nog dat jij vorig jaar ook zo was? Het gaat vanzelf over joh, hij leert het wel.”

Daarnaast zie ik dat de jongens doorgaans een heel andere manier van leren hebben dan meisjes van deze leeftijd. De meisjes genieten van ‘gewone’ lessen met boeken, schriftjes, huiswerk, knutselen en een beetje giebelen tussendoor.

Jongens tot een jaar of 11-12 schrijven zich zelden in voor een traditionele les. Zij zijn de hele dag druk met hutten bouwen, fietsen , technisch lego, spelletjes etc. Het lijkt of zij op een hele andere manier leren dan hun vrouwelijke leeftijdsgenootjes.

Zo werd er met natuurkunde les een afstandsbestuurbaar vliegtuig gebouwd. Er werd gezaagd, gesneden, gemeten en geplakt. Tussendoor werd er een heleboel verteld over aerodynamica en andere technische en natuurkundige begrippen. De heren hingen aan de lippen van de leerkracht. Zodanig zelfs dat tijdens een excursie op een vliegveld een van de jongste knulletjes de instructeur nog op een foutje kon betrappen.

Ik ben nog geen jongen tegen gekomen die wil leren schrijven om het schrijven, bijvoorbeeld in een schriftje. Het schrijven gaat tussendoor; als ze het nodig hebben.

Henk(11) werd aangemeld als dyslectisch, en weigerde steeds te schrijven. Wij hadden een Spaanse stagiaire op school. Hij wilde haar Nederlands leren en zij hem Engels. Zo maakten zij samen een spelletje waarbij ieder woorden schreef bij een tekening.

Het lijkt of het voor jongens van belang is dat dat wat ze doen en leren ook zinvol is.

Ook lijkt het of ik als vrouw niet volledig dat kan geven wat zij nodig hebben. De mannelijk begeleiders lijken onontbeerlijk: even stoeien, stoere verhalen vertellen, krachten meten, maar ook merken dat een man gevoelig kan zijn en open kan spreken over zijn belevingen.

Het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar in een tijd dat man en vrouw gelijk zijn, lijkt het een taboe te spreken over de verschillende behoeften van de een of de andere groep. Maar ik denk dat het belangrijk is je realiseren dat man en vrouw gelijkwaardig zijn en dat we juist daarom de verschillende behoeften zullen moeten erkennen. De behoeftes van jongens zijn doorgaans nou eenmaal wezenlijk anders dan die van meisjes!

Tips voor op school:

• Gebruik het schoolplein ook na de pauzes. Misschien is het een idee om wat jongens buiten activiteiten te laten doen. Vrij spelen, of in het kader van een les: bouw een leemhut met geschiedenis, of meet het plein op met rekenen…

• Zorg dat er technisch speelgoed is in de klas; niet voor als het werk af is, nee, dit IS belangrijk werk! (Denk aan technisch lego, fischer techniek, Knex etc.)

• Zorg voor veel beweging tussen de lessen; al is het maar even op je stoel gaan staan of 10 kniebuigingen doen.

• Leg het taalboek eens wat vaker opzij en bedenk spannende zinvolle opdrachten waarbij toevallig ook moet worden geschreven. Ik denk aan een brief aan de koningin, een eigen bordspel maken, een website bouwen, geheimschrift verzinnen etc.

• Vraag de kinderen hun droomschool te beschrijven en ga daarna kijken welke van hun ideeën in de concrete klassituatie gerealiseerd zouden kunnen worden.

• Probeer tijd en ruimte te creëren waarbij je de kinderen werkelijk kunt begeleiden bij hun emotionele ontwikkeling.

• Ben je juf? Nodig eens wat vaker mannen uit: vaders, opa’s, buurmannen en vrijwilligers die met een aantal knullen willen timmeren, hardlopen, hun levensverhaal willen vertellen of gewoon meedraaien in de klas.

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

What do you want your child to learn at school?

• Do you want it to learn to do what it’s told, even if it is against its free will?
• Do you want it to learn all kinds of useless facts which it can forget immediately after an exam or graduation?

If so, you should choose a school where they put a lot of children in one classroom. Where they are monitored by one ‘guard’ only. Where they let them sit and make them shut up, only doing the things they are told to do. Where they tell you that it is safe because they have metal detectors placed at the entrance - now what does that really tell you?!

Choose a place where the teachers don’t take the children outdoors to experience nature, but instead teach them from a book what nature is like… A place where they give you a 15 minutes break to play outside on a playground made of concrete and stone.

Choose a school like this and you will know exactly what kind of child yours will become and what it will have learned: it is very safe…

Or would you rather want your child to grow up to be a responsible human being?

[...]

Klik onderstaande link om het complete artikel te lezen:
http://www.aventurijn.org/en/2006/01/25/adventurous-education

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

Bas en Arthur houden van “slopen” ofwel het demonteren van oude apparaten. Dus toen een van de ouders een hele doos oude fototoestellen meebracht, was dat smullen. Dagen achtereen werd het ene toestel na het andere uit elkaar gehaald en de werking van lenzen, diafragma’s en flitsers bestudeerd.

Ik haalde diverse boeken over fotografie uit de bibliotheek. Met name Bas was geïnteresseerd. Arthur hield het eenvoudig en speelde met zijn twee jaar jongere vriendje ‘onweertje’ met de flitsers die het nog deden.

Een van de begeleiders stelde voor een camera obscura te maken; nu raakten ook andere kinderen geboeid. Oude dozen en melkkartons werden omgetoverd tot primitieve fototoestellen. Grote verbazing; alles stond op zijn kop! De interesse voor dit onderwerp bleek eindeloos: we bezochten een camerafabriek en een fotograaf, er werden foto’s gemaakt en ingeplakt, we gingen in het bos op ‘jacht’ om natuurfoto’s te maken.

Dit project loopt nu al vier maanden; het ontstond doordat de vonk van belangstelling van de kinderen werd aangewakkerd door ideeën van de begeleiders en uitgevoerd door iedereen die zich tot dit onderwerp aangetrokken voelde. Hoe lang het nog duurt? Tot er andere onderwerpen op duiken die tot de verbeelding spreken. Zoals het volgende bijvoorbeeld…

Ik knipte een klein berichtje uit de krant, ‘Fles met post uit de tweede wereldoorlog aangespoeld op eiland.’ Ik las dit voor aan een aantal kinderen. “Dat wil ik ook!” was een reactie die snel bijval kreeg. Er werden plastic flessen gezocht en een aantal kinderen begon te schrijven: naam, adres, plaats, datum….

Bas stond het allemaal aan te kijken. Het idee sprak hem wel aan, maar schrijven…… Uiteindelijk overwon hij zichzelf, pakte een pen en begon voor het eerst sinds tijden te schrijven.

Toen alle flessen klaar waren togen we naar de IJssel, in Brummen vlakbij het pontje. De kinderen wierpen hun fles met een grote zwaai het water in…..”Hij komt weer terug!” “Moet je stenen gooien” Eindelijk hadden we de eerste fles in de goede stroming….Nu de rest nog.

Het pontje bood uitkomst. Wij zetten onze flessen overboord en keken ze na zover we konden “Misschien komt ‘ie wel in de Noordzee” “Nee joh, het IJsselmeer” “Kan ie niet door de afsluitdijk dan?” De kapitein had plezier in deze enthousiaste briefschrijvers en vertelde van alles en nog wat over de rivier, scheepvaart en de techniek van het pontje.

Dat kleine krantenberichtje leverde ons heel wat leerzame avonturen op. Zeker toen Bas een paar weken later bericht kreeg dat zijn fles gevonden was…..niet ver van Brummen, door…… een natuurfotograaf!. Flitsend toch!?

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

“Mensen leren vanaf het moment dat ze geboren worden tot het moment dat ze sterven; dus niet alleen op school, als ze leerplichtig zijn, van negen tot drie.” Hoe vaak heb ik dat op lezingen al niet verteld? Elke keer is het toch weer leuk te zien dat het op Aventurijn ook werkelijk zo functioneert.

Yorrit (9) is net drie weken op school. Op zijn vorige school had hij minder goede ervaringen, op sociaal- en leergebied. De eerste dagen op Aventurijn kijkt hij zijn ogen uit en weet niet waar hij mee zal beginnen: graafwerk in de zandbak, computerspelletje, monopoly, K’nex, hutten bouwen…. maar vooral vriendjes maken. Alles wat naar traditioneel schoolwerk neigt ontwijkt hij: “Ik kan niet lezen hoor!”

Als we een gezelschapsspel doen waarbij kaartjes gelezen moeten worden lijkt het of hij af wil haken omdat hij niet kan lezen. Samen zoeken we een oplossing; een vriendje leest voor hem de kaartjes. Yorrit is opgelucht; het is hier niet erg als je niet kan lezen……

Een paar weken later las ik voor uit een spannend ridderboek, net toen ik aan een nieuw hoofdstuk wilde beginnen komt Yorrit naast mij staan en leest de titel voor. De andere kinderen wachten geduldig tot hij klaar is. Ik maak er verder geen woorden aan vuil en lees daarna gewoon verder, want ook een beloning is een oordeel en kan remmend werken. Het IS….

Wie schetst mijn verbazing toen hij de volgende dag tijdens het sapdrinken trots vertelde dat hij thuis een halve bladzijde uit Harry Potter had gelezen…..! Er ontspon zich een gesprek over lezen, waarbij ieder vertelde wat hij moeilijk, leuk of lastig vond, en hoe ze zelf hebben leren lezen.

Dit voorval deed mij weer realiseren dat de voorwaarde voor leren niet ligt in de onderwijsmethode, maar in de totale acceptatie van de individuele mens. Leerproblemen……..of schoolproblemen?

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken