Nee, hij wilde dit jaar niet schrijven. Reinier, 10 jaar, ontwikkelt zich niet volgens het boekje. Steeds leek het of hij bepaalde vaardigheden nooit zou leren, maar steeds weer verraste hij mij. Lezen deed hij pas toen hij negen was, maar wel in een week, perfect; rekenen doet hij in stilte, maar op niveau; met techniek is hij mij ver de baas; maar schrijven… daar moet je niet mee aankomen.

Onder het motto: ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’ onderzocht ik of zijn weigering misschien met mijn onderwijsstijl te maken had. Hield ik te weinig rekening met zijn manier van met de wereld omgaan? Was ik wel een goed voorbeeld? Schreef ik zelf wel genoeg? Liet ik voldoende zien dat schrijven zinvol is?

Het viel me daarnaast op dat Rein een stugge krampachtige motoriek heeft. Niet alleen schreef hij niet graag, maar ook voor andere bezigheden nam hij nauwelijks een potlood in de hand. Met deze gegevens in mijn achterhoofd liet ik de dagen komen en speelde ik in op wat de kinderen aandroegen. Ik bood wel activiteiten aan, maar trok me terug als ze het niet oppakten.

Zoals steeds, bood ook nu mijn innerlijk werk een opening voor nieuwe ontwikkelingen. Terwijl ik Reinier met rust liet, schreef ik boodschappen- en afsprakenlijstjes: Rein ook. Tijdens het voorlezen legde ik papier en potloden op tafel: Rein ging tekenen. Met het Michaelsfeest schilderden wij een reusachtige draak, Rein deed enthousiast mee.

Op een dag wilde hij weten hoe het ‘oneindig’-teken, de lemniscaat, eruit ziet. Ik liet het hem zien. Vanuit deze ‘luie acht’ ontstonden er andere figuren en binnen de kortste keren was hij aan het vormtekenen. Nog wat krampachtig, maar wat een plezier!

Elke week kijken we nu in ieders agenda wat er op het programma staat. Rein is er altijd als de kippen bij, hij schrijft zijn afspraken er niet in, maar tekent ze. Speels en zonder druk overwint hij zijn angst voor papier en pen. Zijn bewegingen worden soepeler, en toen de bouw van een clubhuis besproken werd, was Reinier de eerste die riep: “We moeten ook een clubmap hebben om alles in op te schrijven!” en voegde de daad direct bij het woord.

Het komt wel goed met Rein.

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

“John stinkt,hij mag niet naast mij zitten” Gustaaf van 4, met thuis nog twee grote broers boven zich, vindt het de normaalste zaak van de wereld dit te melden: “John heeft nog een luier aan, hij is een baby” John is thuis de oudste, kijkt graag de kat uit de boom en vindt het reuze spannend op school. Zijn moeder en kleine zusje zijn ook aanwezig om hem zo de gelegenheid te geven rustig te wennen en moeder los te kunnen laten.

Na een paar opmerkingen van Guus kruipt John dan ook veilig in moeders armen. Guus heeft zijn zin maar…..met wie moet hij nou spelen? En ik? Ik probeer te luisteren naar Guus en hem uit te leggen waarom John nu zo verdrietig is. Je inleven in een ander is nog wel veel gevraagd voor een vierjarige. Als hij zijn poep keurig op de W.C. doet meld ik hem dat deze wel ernstig stinkt. Daar wordt hij even stil van: “ja…hu hu,.. alle poep stinkt!”

Ondanks al onze inspanningen blijft het gedrag van Guus naar John onveranderd. De moeder van John vertelt mij dat John niet meer naar school wil vanwege Guus. Ze overweegt serieus hem naar een andere school te brengen.

Wij bespreken wat daarvan de achterliggende boodschap is naar John en Guus: als je iemand niet aardig vindt ga je weg, of: als je iemand maar genoeg overheerst dan verdwijnt hij wel. Wij bespreken haar pijn ; het feit dat je kind het zwarte schaap is.

Ook bespreken wij de pijn van Guus’ moeder, de pijn van een overheersend kind te hebben. We willen immers allemaal een perfect lief kindje!

Zijn wij als volwassenen in staat het gedrag van beide kinderen als een noodzakelijke stap en ervaring in hun ontwikkeling te zien? Of slechts als een onhandig, onacceptabel gedrag van Guus naar die arme kleine John? Waarom gedraagt Guus zich zo, wordt hij niet genoeg gehoord? Waarom is John degene die de slachtofferrol kiest? Tijdens het gesprek komen we niet echt tot veel concrete oplossingen. Wel besluit ik mij nog eens extra bewust te zijn van John’s aanwezigheid, en Guus veel positieve aandacht te geven.

Tot onze grote verbazing lijkt er de dag na ons gesprek al een verandering op gang gekomen te zijn. Guus en John spelen samen! Guus neemt de leiding en John volgt, maar toch. In de weken daarna zet deze ontwikkeling zich voort, met ups en downs, natuurlijk. Het blijven twee kinderen met totaal verschillende temperamenten, maar nu,een paar maanden verder wordt hun spel steeds gelijkwaardiger en heeft ieder zo zijn inbreng.

Wat alleen al een gesprek tussen de opvoeders onderling, te weeg kan brengen bij de kinderen! Steeds weer een wonderbaarlijke ervaring. En wat betreft Guus’ opvatting over de geurtjes: “John, ga je effe een schone luier aan doen?”

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

Beste mensen,

Allereerst wil ik iedereen van harte uitnodigen op de open dag op zondag 15 juni! Er zijn de hele dag door allerlei activiteiten waar groot en klein van kunnen genieten: Thai Chi, koorzang, kampvuurtje stoken, lezing over de school, zingen, rommelmarkt, verkoop handpoppen , boeken en spellen etc.etc. Wil je komen en meer weten over het programma, bel of mail dan even: info@aventurijn.org of 055-5051222.

Verder zijn er uiteraard allerlei spannende en leuke ontwikkelingen. Misschien herinner je dat de kinderen kerstkaarten en kaarsen maakten en verkochten. Dit en andere werkzaamheden hebben er uiteindelijk toe geleid dat de trampoline is aangeschaft. Dit is weer aanleiding voor een hoop plezier, sociaal leren, en een goede conditie! Ook kregen wij een schenking waarvan een waterpomp in de zandbak kon worden aangelegd. Wat wil je nog meer?

Steeds vaker worden wij benaderd door mensen en groepen die over onze ervaringen en inzichten willen horen. Zo gaf Hanneke een lezing in Amsterdam voor de mensen van de spirituele management tafel., en komen er weer twee artikelen in de Educare. In de zomervakantie zijn Hanneke, Michael en de kinderen uitgenodigd om Nederland te vertegenwoordigen op de internationale IDEC conference in Albany (V.S) Op deze conferentie zullen veel “democratic schools” aanwezig zijn uit 20 verschillende landen. Hanneke zal een lezing/workshop houden over het onderwijs op Aventurijn. Op zondag 31 augustus zullen Hanneke en Michael een dag organiseren om hun Amerikaanse ervaringen met anderen te delen.

Wil je ook een lezing, workshop of artikel over de ervaringen en ideeen vanwaaruit wij het onderwijs vormgeven, neem dan gerust contact met ons op. Ook is het mogelijk om rondom een bepaald thema een workshop te organiseren; bijvoorbeeld communicatie, spelend leren, kinderen en spritualiteit etc.

Zoals enkelen van jullie al weten zal na de zomervakantie Aventurijn ook officieel een middelbare school zijn. Een plek waar kinderen door kunnen leren op de manier die bij hen past. Het afgelopen jaar hebben we al ervaring op kunnen doen met jongeren tot 16 jaar. Het is prachtig om te zien hoe zij in een andere leeftijdsfase komend nog meer op hun eigen manier hun leven gaan vormgeven. Met alle vragen en onderwerpen die daarbij horen. En zoals wij dan ook weer eens duidelijk ervaren: Kennis is overal aanwezig; het is zaak de kinderen te helpen zich als mens te ontwikkelen; want ware spiritualiteit betekent niet de mens spiritueel te leren worden; maar het spirituele wezen de ruimte geven als mens op aarde te komen.

Groeten van alle Aventurijners

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

Jeanne d'Arc

Een paar maanden terug kwam ik een jeugdboek tegen over Jeanne d’Arc. Ik werd door het verhaal gegrepen, en besloot mij er verder in te verdiepen om erover aan de oudste kinderen op school te kunnen vertellen.

Het leek mij een passend verhaal: Een stuk geschiedenis over de late middeleeuwen en de honderdjarige oorlog, iets waar een paar jongens erg in geïnteresseerd zijn, en een vrouwelijke hoofdfiguur waardoor ook het oudste meisje wellicht gegrepen zou kunnen worden.

Ik begon te studeren, ook tijdens schooltijd als de kinderen andere dingen deden. Zo nu en dan kwam er een kind nieuwsgierig kijken: “wat lees je, wie is Jeanne d’Arc? ” Ik antwoordde dat als ik er genoeg over wist , ik ze het verhaal van Jeanne d ‘Arc zou vertellen. Eindelijk was het zover: met rode oortjes luisterden ze allemaal naar het eerste deel : “Is het echt gebeurd?”

Op het tweede deel moesten ze een weekje wachten; ik moest eerst nog studeren. Er werd mij regelmatig gevraagd of ik alweer meer wist…

Hoe verder het verhaal vorderde hoe meer ik besefte wat een enorme diepte erin schuil ging: Dat meisje dat ondanks alle tegenslagen bleef doorzetten en vertrouwen, bleef geloven en niet van haar standpunt week: zij ging er zelfs voor door het vuur. Wat een prachtig doorleefd voorbeeld waaraan de kinderen zich konden spiegelen.

De enorme indruk die dit verhaal maakte bleek wel uit het enthousiasme waarmee zij begonnen aan een toneelstuk over Jeanne d ‘Arc. Er werden decors gemaakt rollen ingestudeerd, mensen gebeld om toneelkleding te mogen lenen, een dans gemaakt, en uitnodigingen geschreven. Maar wat vooral zo bijzonder was, was de manier waarop ieder individueel kind zich aan dit stuk heeft kunnen ontwikkelen.

De 11 jarige jongen, die voorheen vooral techniek deed, maar nu zichzelf overwon en koos voor de rol van aartsengel Michael en meedanste met de ridders.

Of de “Jeanne d’Arc” die als onzekere leeftijdsgenoot van de echte Jeanne een ontroerende rol neerzette: spelen zoals je graag zou willen zijn. En de knul die nooit eerder toneelspeelde maar binnen een mum van tijd zijn rol en die van zijn medespelers uit zijn hoofd kende. En het kind dat meestal een hoofdrol speelde maar er nu voor koos op de achtergrond te blijven.

Daarnaast natuurlijk ook de samenwerking:

“Niemand helpt, ik moet alles alleen doen!”
“Vind je het leuk werk?”
“Ja, maar zij doen niks “
“Als wij nou gewoon genieten, dan maakt het niet uit wat zij doen…”

Zo gezegd zo gedaan, en plezier in je bezigheden werkt aanstekelijk. De anderen hielpen ook mee, ieder op zijn manier; kinderen van 3-14 jaar.

En dan eindelijk: de voorstelling…

Vriendjes, opa’s, oma’s , vaders , moeders, broertjes en zusjes; een heel zaaltje vol. Van te voren spraken we nog even de belangrijkste punten door en deden we, met wie dat wilde nog wat ontspannings- en losmakings- oefeningen. Kleine foutjes werden handig door, voor en met elkaar opgevangen; drie kwartier de aandacht van het publiek weten te houden; het leek een peulenschil voor de jonge acteurs.

Enthousiasme in het publiek, werd afgewisseld met ontroering. Vooral toen Jeanne geknield zat te treuren bij een gesneuvelde soldaat; spontaan kwamen drie kleuters, nog verkleed als prinsesjes en schaap, bij haar zitten; serieus en betrokken bij het verdriet van Jeanne. Jong en oud zette een indrukwekkend toneelstuk neer over een vrouw die haar volk weer hoop gaf en door haar geloof, vertrouwen en doorzettingsvermogen nog steeds een voorbeeld is voor velen. Zij leerde de kinderen op Aventurijn in ieder geval zichzelf te overwinnen, en hoe!

Met dank aan Jeanne d’Arc!

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

Beste mensen,

Het is alweer herfstvakantie. De tijd en de ontwikkelingen gaan snel. Er komen steeds meer reacties op de mogelijkheid voor kinderen die thuisonderwijs volgen om een aantal dagen mee te draaien. Sommigen maken gebruik van de strippenkaart, anderen komen een of meer dagen vast naar school. De belangstelling voor de school neemt nog steeds toe. De ouder-peutergroep heeft op 6 november haar eerste bijeenkomst (er is nog plaats).

Wij groeien steeds meer richting middelbare school. Mooi is te zien dat de oudste kinderen (13-14 jaar) op een heel andere manier bezig zijn dan de wat jongere kinderen. Zij willen gerichte lessen, vragen om huiswerk en zijn zeer doelgericht bezig. Aan hen worden o.a. lessen Spaans, Hebreeuws, Engels, maatschappijleer, handwerken, jambee, en programmeren gegeven. Hiervoor komen regelmatig vakdocenten naar school. Ook de bezoekjes van buitenlandse gasten vallen bij deze oudere kinderen in goede aarde. Wij zijn bezig met het inrichten van een “talenlaboratorium” Een plek waar van diverse talen niet alleen lesboeken, maar ook stripboeken, bandjes en spelletjes staan. Want ook hier zien we weer dat de kinderen vaak al spelend leren. Neem nou bijvoorbeeld Engels: samen een Engels wetenschapsspel spelen, op de walkman naar de Canterbury tales luisteren terwijl je knutselt, een dagje buitenlanders op bezoek, en zingen en vertalen van engelse liedjes.

Naast nieuwe kinderen en begeleiders, lopen er ook nu ook twee dwerg-geitjes op het terrein. De kinderen werkten hard aan een omheining en stalletje. Vorige week kwamen ze dan eindelijk: Vlekje en Streepje. Nieuwe dieren leveren zo hun bijdrage aan de verrijking van het leven op Aventurijn, maar ook een oude, stervende kip was voor een aantal kinderen een hele ervaring. Met veel zorg werd de kip begraven, bloemen gezocht, en een liedje gezongen; want ook sterven hoort bij het leven. Mooi om te zien met wat voor een vanzelfsprekend respect hier door de kinderen mee wordt omgegaan.

Onze actie voor de Pestalozzi school in Ecuador leverde tot nu toe 225,- euro op. Namens Rebeca en Maurizio Wild: bedankt! Wil je nog een bijdrage leveren: Aventurijn, Voorsterweg 1 7371 GA Loenen rekening: 336768923 o.v.v. Pestalozzi. Wij zorgen dan dat het in Ecuador terecht komt.

De financiële situatie van Aventurijn is nog niet sterk genoeg. De school trekt nog een te zware wissel op het persoonlijk inkomen van de begeleiders en hun gezinnen. Een van de ouders is druk bezig met het werven van fondsen en het benaderen van het bedrijfsleven. Heb je nog suggesties of een zak met goud? Alle hulp is welkom!

Hagar is zwanger en gaat vanaf januari met zwangerschapsverlof. Wij zijn zeer blij dat zij op deze manier mede zorg draagt voor de toekomst van de school; maar op de korte termijn betekent het dat wij een vervanger zoeken vanaf januari tot de zomervakantie. Wie wil, of weet iemand die wil? Als de school zo doorgroeit is het niet uitgesloten dat er ook na de zomervakantie nog plaats is voor deze begeleider.

In het internationale tijdschrift “Seal magazine”verscheen een artikel over Aventurijn: Het staat op de webstek (www.aventurijn.org ) op de engelse pagina onder columns.

Het boek van Edward van de Vendel is uit: “slik gerust een krijtje in” uitgegeven bij Querido. Het ziet er mooi uit en vertelt kinderen op een luchtige en humoristische manier over allerlei zaken rondom onderwijs ; vier pagina’s gaan over Aventurijn. Zie ook onze website: www.aventurijn.org onder “nieuws”.

De kinderen willen na de herfstvakantie beginnen met het maken van kerstkaarten. De opbrengst van de verkoop gaat in het potje voor een trampoline. Wil je ook kerstkaarten bestellen dan kan je een mailtje sturen naar: kerstkaarten@aventurijn.org ovm van je naam, adres en het aantal setjes dat je wilt ontvangen. Een setje van 5 kaarten met enveloppe kost E 2,-. Als je ze toegestuurd wilt krijgen dan komen daar de portokosten bij.

Betaling kan na ontvangst.

Een heerlijke herfst toegewenst!

Aventurijn

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken

“Wat zie jij in dat schilderij? Ik zie er een soort gezicht in”

Een van de kinderen stelt mij deze vraag als wij ergens op “werkbezoek” zijn. Er ontspint zich een gesprek over dit schilderij; iedereen ziet er wat anders in. We fantaseren en kijken. Zo wordt kunst weer een aanleiding tot gesprek; luisteren naar elkaar, kijken en voelen.

Op Aventurijn vinden wij het belangrijk kinderen al vroeg met kunst in aanraking te laten komen. Meestal ontstaat dit op een vanzelfsprekende manier; ik zorg dat mijn denkbeeldige rugzak gevuld is met allerlei ideetjes en activiteiten; o.a. over kunst. Als het zo te pas komt haal ik het eruit:

Wij hadden bezoek van een aantal kinderen uit België, en bekeken de landkaart van België. De kinderen ontdekten de rivieren en hun oorsprong en zo kwamen wij te spreken over het feit dat rivieren naar de zee stromen; water stroomt altijd naar beneden…behalve bij Escher dan. Het boek werd uit de kast gehaald en vier kinderen waren diep onder de indruk van de tekeningen van deze kunstenaar. We zagen ook een tekening over een denkbeeldig beestje met een gefantaseerde beschrijving erbij. Ik stelde voor om zelf met inkt een beest te verzinnen; er werd gretig op in gegaan en even later was iedereen druk in de weer met pen en inkt. Er ontstonden de meest fantasievolle figuren en zwarte vingers. Twee kleuters gingen aan de slag met water, besjes, modder: zij moesten eten maken voor hun beest.

Als een golfbeweging gaat de interactie tussen mij en de kinderen; naar aanleiding van de interesse van de kinderen doe ik een aanbod, en trek mij terug. Gaan de kinderen erop in? Dan kan even later wellicht weer een opmerking of voorstel van mij op zijn plaats zijn. Steeds weer kijk en luister ik goed; doen ze er niets mee, dan laat ik het direct weer los.

Niet alleen de creativiteit, gevoel voor schoonheid, filosofie, kijken en praten over kunst is inspirerend. Soms komen er ook heel andere dingen bij kijken. Zo schrijven de jongere kinderen woordjes bij fragmenten van kunstwerken, en spraken wij naar aanleiding van het werk van Jeroen Bosch over griezelen, hel en hemel in diverse cultuurperioden, het verschil met zijn tijdgenoot Leonardo da Vinci etc etc.

Ook de kleuters worden regelmatig met kunst geconfronteerd; het is voor ons een onderdeel van het leven op school. Zo hadden zij kunst gezien gemaakt van oude gebruiksvoorwerpen:

Het leek wel of drie kleuters de hele schuur aan het leeghalen waren: een fietswiel, kapotte bal, oude lamp, alles werd buiten gezet. Zeer intens en serieus waren zij bezig. Alles kreeg in overleg een eigen plaatsje op de ogenschijnlijk grote hoop rommel. De verbazing was kennelijk van mijn gezicht af te lezen:”We maken een echt kunstwerk!”

Of een paar weken eerder toen Hagar aan hen vroeg wat ze eens zou gaan schilderen om het konijnenhok op te vrolijken:

“Ach, doe maar iets van Gogherigs”

Kunst als onderdeel van het leven en leren, het is steeds weer een inspirerend!

Tip: er zijn veel leuke boeken over kunst geschreven voor kinderen. Vaak zijn ze te vinden in de bibliotheek of in de winkels van grotere musea. Oude kunstagenda’s zijn goed bruikbaar om te knippen en plakken, en zelf speel en leer materiaal van te maken. Ook is er een kunsttijdschrift DADA waarin ook altijd een creatieve opdracht beschreven staat naar aanleiding van het werk van een kunstenaar. ( 040-2454001)

Dit bericht kun je: •  emailen • 'n reactie op plaatsen • naar teruglinken